Retroscoop - Ben Benson: Detectiveverhalen van de bovenste plank writer detective novels RetroScoop
 
   Vrije tijd en amusement
    
 
 
De ´klik´ naar je gedroomde Klassiekers

Ben Benson

Detectiveverhalen

van de bovenste plank

Benoit Vanhees

  
Foto: Links Edmund Kelley (Boston Globe) m
et toestemming
Foto rechts: S. Cooper

Elke sector, elk deelaspect van het culturele leven kent zo zijn gevallen engelen en wat verwaarloosde hoogvliegers. Zangeres Sunny Gale (zie rubriek Film & Muziek) bijvoorbeeld is zo één van die artiesten, net zoals haar tijdgenoot Benjamin ´Ben´ Benson. 

Benson schreef in zijn korte schrijverscarrière een 20-tal zeer spannende detectiveboeken bijeen. Zijn twee reeksen, die van Wade Paris en die van Ralph Lindsay spelen zich beiden af in de Noord-Amerikaanse staat Massachusetts en in de 1950´s. Beide politiemannen werken ook voor een bij ons minder bekende politiedienst, die bekend staat als de State Troopers.

Hoewel Contemporary Authors zijn geboortejaar als 1915 opgeeft, zou de werkelijke geboortedatum volgens mensen die in Boston opzoekingen hieromtrent verrichtten, 14 juni 1913 moeten zijn.

"Armed with that 1913 birth date, I went back to the Massachusetts Vital Records, 1911-1915, and his record was available. The data revealed that Benjamin Benson II had been born in Boston June 14, 1913, the son of Hyman D., a printer, and Rivka [Rebecca] (Charmonsky) Benson, both immigrants from Russia. Whatever the family name originally was, would have to be obtained from his father’s naturalization papers. His family had only immigrated to the US in 1912.”

Gedurende twee jaar studeerde hij aan de Suffolk University Law School, waarna hij een “verkoper” werd. (1)

In 2010 circuleerden er geruchten op het internet als zou hij in 1942 een eerste poging hebben ondernomen als schrijver met een non-fictieboek "Hoboes of America: Sensational Life Story and Epic of Life on the Road", onder de schrijversnaam Hobo Benson (New York: Hobo News, 1942 (2)

In 2017 kwam er op het bewuste artikel een reactie van Nancy Benson-Berry, blijkbaar Benson´s dochter. In de rubirek met commentaren ontkende ze dat haar vader de auteur was van de bewuste publicatie. Deze hardnekkige mythe lijkt daarmee van de baan.

Op 24 sept. 1943 -twee jaar na Pearl Harbor- engageerde hij zich in het leger. Hij was op dat moment al 30 jaar. Het is niet helemaal duidelijk waarom hij niet eerder onder de wapens geroepen werd.

Hij werd als korporaal toegevoegd aan de 38th Armored Infantry Battalion (AIB) van de 7th Armored Division. Alle afdelingen van deze "Lucky 7th" hadden een codenaam die met een W begonnen. Benson´s eenheid bijvoorbeeld, het 38ste AIB was “Woody”, maar er waren er andere die Wolf, Worse enzovoort heetten.


Schouderpatch van de "Lucky" 7th  AD
De drie kleuren verwijzen naar de Cavalerie (geel),
de Veldartillerie (rood) en de Infanterie (blauw)
 

In juni 1944 ondernamen de Gealliëerden dan de ontscheping op de stranden van Normandië. De 7de Armored Division werd naar Engeland gezonden, en nam vervolgens deel aan de bevrijding van Frankrijk, België en Nederland.

Wanneer Benson´s afdeling zich reeds in Nederland bevindt, ondernemen de Duitsers plots een laatste wanhopige poging in de Ardennen, om het tij vooralsnog proberen te doen keren. Dit tegenoffensief stond bekend als het von Rundstedt offensief, maar is in de VS beter bekend onder de naam the Battle of the Bulge. In zeven haasten wordt ook de Lucky Seventh naar de besneeuwde heuvelruggen en donkere dennenbossen in het zuiden van België gestuurd.

Op 24 januari 1945, op een moment dat de ergste gevechten en de bitterste kou eigenlijk al achter de rug waren, werd Corporal Benson zwaar gewond tijdens een actie. In een officieel document van het Amerikaans leger wordt het incident als volgt lapidair samengevat:

III AWARD OF COMBAT INFANTRYMAN BADGE: VOCG 24 Jan 45 awarding the Combat Infantryman Badge, under the provisions of War Department Circular No. 408, 17 October 1944, to Cpl Benjamin J. Benson, 31422170. formerly Headquarters Company, 38th Armored Infantry Battalion, for satisfactory performance of duty in ground combat against the enemy, are hereby confirmed and made of record. (3)

Voor deze "satisfactory performance" en zijn zware verwondingen ontving Benson een Purple Heart met twee Battle Stars. (Naast hem kregen nog 1210 andere soldaten van de "Lucky 7th" de hoge onderscheiding). De keerzijde van deze medaille -letterlijk dan-, was dat Benson drie jaar in revalidatie zou blijven, en de rest van zijn leven zware hinder zou blijven ondervinden van zijn verwondingen.

Om zich tijdens die lange revalidatie bezig te houden, herbegon hij met te schrijven. In eerste instantie zette hij een aantal kortverhalen op papier. Nadat hij fit genoeg bevonden werd om het ziekenhuis te verlaten, probeerde hij gedurende korte tijd als theehandelaar aan de kost te komen. Wanneer hij in 1949 echter één van zijn kortverhalen verkocht kreeg, besloot hij alles op alles te zetten op zijn schrijverscarrière. Mogelijk ondervond hij ook te veel hinder van zijn verwondingen om als verkoper te blijven werken.

    

In 1951 lanceerde hij dan de eerste van zijn twee detectivehelden, namelijk Wade "Old Icewater" Paris. Paris is een hooggeplaatste en hoogaangeschreven politieman van in de dertig, hoofd van een detectiveafdeling van de State Troopers van Massachusetts. 

Waar het FBI en sheriffs dank zij talrijke films, TV reeksen en boeken maar al te goed bekend zijn in onze contreien, kan niet hetzelfde gezegd worden over de State Troopers.

De
State Troopers opereren binnen het grondgebied van 1 der Amerikaanse staten, bijvoorbeeld Californië of Massachusetts. Omdat de lokale politie in de steden als Los Angeles, Boston, Philadelphia doorgaans in voldoende mater over personeel beschikken, worden de State Troopers meestal op het platteland ingezet, en dan vooral in gebieden die niet onder de jurisdictie van een sheriff vallen. Ook Benson´s tweede held Ralph Lindsey, die vanaf 1953 het literaire landschap binnenstapte, is een State Trooper, maar dan op een lager echelon. In tegenstelling tot de serieuse en wat melancholische Wade Paris is Lindsey een wat onstuimige "rookie".

De werken van Benson vallen tot op zekere hoogte in het subgenre dat "Police Procedural" genoemd wordt. Deze wordt gekenmerkt door:
 

  • Semi-documentaire: de schrijvers ervan bezitten een gedegen kennis van de politieprocedures, van het verloop van het gerechterlijk en de mogelijkheden van het forensisch onderzoek in de tijd dat de verhalen zich afspelen 
  • In werken van de zuiverste vorm van het genre werken de hoofdfiguren aan verschillende enquêtes tegelijkertijd, die meestal geen verband met elkaar hebben. (Zie bv. ook in de TV reeks "A touch of Frost") 

Als grondlegger voor dit type boeken wordt meestal Lawrence Treat met zijn V for Victim uit 1945 genoemd. Een ander voorbeeld is “The last doorbell” van Frank Gruber (hier als John K. Vedder).

De bekendste auteur in dit genre was een tijdgenoot van Ben Benson, namelijk Ed McBain (ook bekend onder zijn andere alias, Evan Hunter). Deze laatste schreef ondermeer het uitstekend boek dat de basis vormt van de Franse film "Sans mobile apparent" (1971), met Jean-Louis Trintignant als McBain´s Commissaris "Stéphane" Carella. In plaats van in de VS speelt de film zich wel af in Nice, een verplaatsing in de geografische ruimte die volkomen vlekkenloos gebeurt. Niet in alle boeken van McBain hebben zijn personages te maken met meerdere enquêtes tegelijkertijd. Zo draait zijn Carella-avontuur "Give the boys a great big hand" slechts rond 1 moordzaak.


Het werk van Ben Benson valt gedeeltelijk binnen het subgenre van Police Procedural, vanwege de gedegen kennis van het verloop van een onderzoek. De boeken laten ook een zekere ruimte voor succesjes voor de ondergeschikten van Paris, net zoals het geval is voor de inspecteurs Janvier en Lucas in de Maigret-reeks. Wel concentreren de Wade Paris-boeken zich doorgaans op slechts 1 onderzoek, en zien we de koppige "plicht-is-plicht" State Trooper zich eerder zelden met verschillende lopende zaken bezig houden. In "The burning fuse" uit 1954 nochtans moet Wade Paris zich wel degelijk bezighouden met twee dossiers. Er is enerzijds een gestoorde, die 25 staven dynamiet heeft gestolen op het terrein van een bouwfirma, en ermee dreigt een aanslag te plegen op de talrijke toeristen die Cape Cod aandoen. Anderzijds is er de gewelddadige dood van een historicus, die op zoek was naar sporen van oude nederzettingen van Vikingen in Massachusetts.

Benson´s militair verleden borrelt vaak op in zijn boeken. Ook Wade Paris is een oorlogsveteraan, en er wordt minachtend gedaan over personages die om de één of andere reden geen militaire actie gezien hebben. In "Target in taffeta" (1953) haalt Paris herinneringen op aan een pijnlijk incident, dat tijdens de Battle of the Bulge plaatsvond in januari 1945. Paris beschrijft hoe de Duitsers Belgische mannelijke gijzelaars aan het hoofd van hun terugtrekkende colonne hadden geplaatst. Het Amerikaans leger heeft ze niettemin neergekogeld, omdat de officieren dachten dat het een list was. De Amerikanen hadden al enkele malen te maken gekregen met zo´n listen, zoals SS-ers, gekleed in Amerikaanse uniformen. Bovendien waren de Amerikanen bijzonder op hun hoede en nogal schietgraag, nadat aan het licht was gekomen dat de SS tal van Amerikaanse krijgsgevangenen geëxecuteerd had. Om terug naar de herinneringen van Wade Paris te keren, de Amerikaanse officieren hebben het bevel gegeven om op de terugtrekkende colonne te schieten, omdat ze dachten dat de gijzelaars gewoon Duitsers waren, die burgerkledij van de Belgen hadden gestolen. De ware toedracht werd later bekend, en deze tragische episode heeft het hoofdpersonage tot in de 1950´s achtervolgd. Het is heel waarschijnlijk dat Ben Benson hier de autobiografische toer opgegaan is.

Wade Paris heeft ook lak aan dubieuze politici, die te nauwe banden onderhouden met misdadigers. De erg principiële State Trooper schrikt daarbij absoluut niet terug om zijn carrière op het spel te zetten.

Wat verder opvalt, zelfs opgemerkt wordt door zijn collega´s is hoe hij vaak en hoe zeer hij in wit-zwart termen denkt. Mensen zijn of goed, of verdacht, maar niet zoiets tussenin. Paris is vaak ook nogal snel met zijn oordeel over iemand. Zo geven bij hem een te slappe handdruk, een te fletse stem of een onverzorgde haartooi nogal snel een slechte indruk. Dit is de generatie van bikkelharde mannen, die de oorlog van maar al te nabij hebben meegemaakt, veel wreedheden hebben gezien, en vaak zelf hebben moeten doden om niet gedood te worden.

De politiemannen van Benson hebben heel wat over voor hun werk. Om zich tijdens die zeer lange werkdagen overeind te houden, leven ze op te veel tabak en slechte koffie. Per slot van rekening houden misdadigers er ook geen 9-to-5 op na. Wade Paris zit dus op veel vlakken op dezelfde golflengte als stugge, koppige en compromisloze doorbijters als Bullit.

Wat zo goed als volkomen ontbreekt in Benson´s boeken is humor. Geen mild sarcasme en plagerijen zoals in de "Touch of Frost" reeks, geen cynisme zoals Ed McBain het graag scheutig uitstrooide in zijn literaire werkjes, zoals krentjes in een kramiek.

Voordeel daarbij is dan weer, dat men zijn detectiveverhalen niet noodzakelijkerwijze in het Engels moet lezen. Het verhaal primeert op het taalgebruik, en er gaan bijvoorbeeld geen leuke dubbele bodems of zo verloren bij vertalingen.

Ook het "psychologische" is niet echt van kapitaal belang in Benson´s werk. Georges Simenon´s verhalen bijvoorbeeld waren vaak gewoon een excuus om wat oppervlakkige psychologische portretten van sommige milieus te kunnen maken. En iemand als William P. McGivern bijvoorbeeld, kon op vrij gedetailleerde manier sterke gevoelens zoals haat en wat het met een mens kan doen analyseren. Bij Benson speelt dit aspect dus in veel mindere mate een rol.

Een ander minpuntje, maar da´s één die in de meeste detectiveboeken te betreuren valt: de vrouwelijke personages die erin opduiken zijn doorgaans altijd jong en aantrekkelijk. Op zich niets mis mee, maar niet erg realistisch...

In tegenstelling tot in de "hard boiled detectives" van bijvoorbeeld Mickey Spillane (1918-2006) met zijn detective Mike Hammer beperkt Benson zich tot wat vage romantische toespelingen, en komt er geen (expliciete) "sex" in zijn verhalen voor. In "Target in taffeta" geeft hij een mogelijke relatie op, niet zo zeer omwille van een groot leeftijdsverschil, maar omdat de jongedame in kwestie uit gegoede kringen is, en hij maar een simpele politieman. Hoe de sociale standen gerespecteerd en ... in stand gehouden worden.

 

Hoewel Ralph Lindsey net als Wade Paris tot de State Troopers van Massachusetts behoort, is hij een lager geplaatste en jongere militieman. Een beetje een heethoofd ook, en een koppigaard. In tegenstelling tot Paris heeft hij het echter veel moeilijker om job en romantiek niet te mengen.

Tot slot: zijn verhalen werden in de 1950´s geschreven, en spelen zich ook in die periode af. Dit maakt natuurlijk dat de boeken voor heel wat lezers de als verouderd zullen overkomen. De opsporingstechnieken zijn ondertussen uiteraard revolutionair veranderd, er zijn nu ook laptops, gsm´s... Wie echter de uitstekende film "The talented Mr. Ripley" (1999) gezien heeft, weet dat dit euvel geenszins hoeft te betekenen dat er geen spannend verhaal in zit.

Idem voor Benson´s boeken. Vooreerst heeft hij een heel onderhoudende manier van schrijven. Zijn korte beschrijvingen van personages en locaties zijn bijzonder gemakkelijk voor de geest te halen, al zijn ze soms een tikkeltje "mechanisch". De beschrijvende elementen worden soms iets te zeer in dezelfde volgorde ter sprake gebracht. Misschien moet die manier van doen echter suggereren hoe de doorwinterde politieman Wade Paris systematisch op dezelfde manier elementen uit de omgeving in zich opneemt, bijna inscant.
Het gevaar bestaat er echter in dat deze techniek het "one trick-pony"-gehalte van de schrijfstijl verhoogt. Vreemd genoeg past de schrijver dit dan weer niet toe op het hoofdpersonage zelf. We leren wel indirect dat heel wat vrouwen de rijzige detective knap vinden, maar we vernemen pas na enkele boeken beetje bij beetje hoe hij er uitziet. Zo vernemen we in het laatste en postuum verschenen Wade Paris verhaal -"The huntress is dead"-, dat hij blond is en bleke blauwe ogen heeft. Heel anders dus als in bijvoorbeeld de Simon Templar-reeks, waar we vaak elementen toegeworpen krijgen over hoe elegant de Saint er wel niet bijloopt, of hoe rotshard zijn blik wel niet is, als hij weer eens booswichten in het vizier heeft...

Maar wat maakt Benson´s werk dan zo verdomd goed, dat hij een artikel op Retroscoop verdient ? Wat maakt het zo onbegrijpelijk dat vandaag de dag heel wat mensen, zelfs fans van het genre de ex GI vergeten zijn ?

Bovenal, de spannende, vindingrijke verhalen. Benson slaagt er prima in, een onderhoudend "ritme" in het vertellen te bewaren. Het zijn zo typisch van die boeken, die je niet graag lost, alvorens het helemaal te hebben uitgelezen... Een ander pluspunt is zeker dat de verhalen niet bulken van gratuit geweld, en heel realistisch zijn. Noch Wade Paris noch Ralph Lindsey zijn voorlopers van Dirty Harry, en zijn "plots" zijn niet zo vergezocht-sensationeel als die van Aspe bijvoorbeeld...

Interessant in dat verband is dat hij in 1956 co-auteur was -samen met twee andere schrijvers uit het genre- van een "handbook for mystery writers. De andere auteurs waren Lester Dent en Barbara Frost. Dit zeldzame boek werd uitgegeven door uitgeverij Herbert Brean.


Belgische affiche van
Running wild / Girl in the cage
 

Wat werkelijk verrassend is, voor zo ver we hebben kunnen natrekken werd slechts 1 van zijn boeken verfilmd, namelijk één werk uit zijn Ralph Lindsey-reeks, "The girl in the cage". De film kreeg niet alleen een nieuwe titel -"Running wild" (1955), maar ook het hoofdfiguur kreeg om een onduidelijke reden een nieuwe familienaam, en noemde nu Ralph Barton (gespeeld door William Campbell). De reden waarom de film echter enige bekendheid geniet, moet -helaas voor Campbell en Benson- eerder gezocht worden in de aanwezigheid van de blonde bombshell Mamie Van Doren. (4) We lieten het woord "verrassend" vallen, omdat Benson eigenlijk heel filmisch schrijft. Zijn beschrijvingen van huizen of kledij zijn zoals een cameralens ze systematisch zou vastleggen. Fletsere boeken zoals bv. de Perry Mason-verhalen werden wèl verfilmd, waarom dan niet de Wade Paris reeks ? 

Benson kreeg zeker erkenning van zijn collega-schrijvers. Zo werd hij bijvoorbeeld opgenomen in de directieraad van de Mystery Writers of America. Het was trouwens in de marge van een bijeenkomst van de MWA te New York, dat hij op jonge leeftijd overleed. Op 29 april 1959, tijdens een wandeling in de straten van de Big Apple, stuikte hij opeens in elkaar, na een fatale hartaanval. De dieper liggende oorzaak waren zijn oorlogsverwondingen, waarvan hij nooit helemaal herstelde.

Tot aan zijn overlijden woonde hij in de Craftlandsroad te Chesnut Hill, Mass. Hij was getrouwd met Irene Benson, en had een dochter Nancy. (5) 

Bibliografie

Hoewel Benson bij ons nooit echt beroemd werd, werd hij lang door liefhebbers van het genre geapprecieerd, en niet alleen in de VS. Zo verschenen zijn boeken ook in Engeland (Fontane reeks), in Frankrijk (Collection “Un Mystère” van Presses de la Cité), in Italië (Il Giallo Mondadori). Ook in Duitsland verscheen zijn complete collectie, en in verschillende oplages, maar de Goldmann Krimi reeks wordt geplaagd door bijzonder saaie "cover art", die de boeken minder interessant maken voor verzamelaars.

Zijn werk werd ook in het Nederlands vertaald, en uitgegeven door de uitgeverij UMC. Deze serie, alsook die van Giallo Mondadori worden apart behandeld in dit hoofdstuk.

 

Reeks 1: Wade Paris 

(Opmerking: het hoofdpersonage werd om onduidelijke redenen in Duitsland herdoopt in William Parr) 


Alibi at dusk, 1951

Wade Paris onderzoekt de moord op Mevrouw Janess en de verwonding van haar echtgenoot. De lokale politiebaas Koster arresteerde een zekere Frank Hicks, een tuinier die in het huis aan de overzijde van de straat klusjes opknapte. Hij werd niet alleen aangetroffen met juwelen van de Janesses op zak, maar ook met nitraatsporen op de handen. Heeft hij de fatale schoten gelost ?

Hicks zat tijdens de oorlog in dezelfde militaire eenheid als Paris, en redde daarbij diens leven. Paris wil hem dus nu een wederdienst bewijzen, door verder onderzoek te doen. Hij stoot uiteindelijk op aanwijzingen, die erop zouden kunnen duiden dat lokale big shot Paul Akima iets met de zaak te maken zou kunnen hebben.

Interessante mysterie, waarbij een kattengat zowaar een centrale rol speelt. Eindigt op een romance, die in de tweede Wade Paris echter beëindigt blijkt te zijn.

 

Beware the Pale Horse, 1951 

     
Boven: de Amerikaanse hardcover-versie
Onder: softcover versies Corgi Books (1954), GB vervolgens 2 Franse versies uitgegeven door de Presses de la Cité (Collection Un Mystère)

Begin 20ste eeuw werden tijdens de aanleg van spoorwegen in China heel wat archeologische vondsten gedaan. Vijftig jaar later wordt een paardje in gebakken aarde en versierd met blauw glazuur uit een graf van de T’ang dynastie aan een jonge miljonair te koop aangeboden. Om zeker te zijn dat het om een authentiek stuk gaat, haalt de rijke verzamelaar er een expert en een politieman bij.

Maar de deal loopt falikant af: zowel de verzamelaar als de politieman worden dood terug gevonden. Het feit dat de ervaren politieman in de rug werd geschoten, geeft de richting aan waarin Wade Paris zijn zoektocht naar de waarheid begint. Het verhaal eindigt opnieuw op een mogelijke romance. Het boek boort ook vaak het bekende thema van de wrevel tussen enerzijds politiemannen die hun werk goed doen en anderzijds collega´s die zich meer lijken bezig te houden met goed te scoren bij politici en de pers. Het zelfde thema komt bijvoorbeeld ook aan bod in de legendarische politiefilm Bullit.


Lily in her coffin
,
1952

  
De hardcover versie uitgegeven door William Morrow & co

    
Boven: de hardcover versie van uitgeverij William Morrow
Onder: paperbacks van Presses de la cité en van Pennant books

In de aanloop van de lokale verkiezingen steelt een onbekende de dienstwagen van de burgemeester. Roekeloos rijgedrag ermee veroorzaakt de dood van een jongetje van 9, en in een vluchtmisdrijf door de dader. Drie dagen later overlijdt de jonge vrouw van de burgemeester aan een hartaanval. Haar jongere zus dient 2 weken later een officieel verzoek bij de State Police in tot bijkomend onderzoek. Afgaande op een telefonisch contact dat ze met haar zus had, net voor deze stierf, heeft ze het gevoel dat dat overlijden wel eens moord zou kunnen zijn. De D.A. en de lokale politie zouden haar hebben afgewimpeld, maar de Amerikaanse wetgeving laat burgers toe zich tot een andere politiedienst te wenden. Paris laat zich niet afschrikken door het politieke mijnenveld waardoor hij zal moeten lopen, temeer daar hij als student Medicijnen verliefd is geweest op Lily, ook al hield zij al die tijd de boot af. Hij zet zijn carrière op het spel, al houdt zijn overste, Col. Davies hem wel zoveel mogelijk de hand boven het hoofd.

Stamped for murder
,
1952

Een zestigjarige postzegelhandelaar wordt dood aangetroffen in zijn uitgebrand weekendverblijfje. Al snel blijkt de brand niet de oorzaak te zijn van zijn dood. Wanneer de politie zijn appartement wil doorzoeken, blijkt iemand al de inboedel te hebben vernield, inclusief dure vazen. Deze verniel-operatie lijkt bedoeld te zijn geweest om te verbergen dat de dader naar iets heel specifieks op zoek was. Wade Paris onderzoekt de link tussen een chemicus, die plots zijn job heeft opgezegd, diens vrouw die zogezegd een zwak hart heeft, en twee vennoten in een postzegelzaak met wel heel verschillende karakters en smaken...


Target in taffeta, 1953

 

  
Boven: hardcover first edition USA en een Britse versie
Onder: softcover Frankrijk (Presses de la Cité) en de alles behalve
aantrekkelijke cover van Fontana books, 1957

Een jonge vrouw van rijke komaf is getuige van hoe een huurmoordenaar het lijk van een oude man in een rioolput aan het duwen is. Het slachtoffer was een kleine winkelier, die zijn lening bij woekeraars niet meer kon afbetalen. Het hele stadje lijkt in handen te zijn van de bende, die zich beschermd voelt door een aantal hoge ooms. Indien de jonge vrouw tegen hen zou getuigen, zou de Openbare Aanklager een zaak tegen hen kunnen opbouwen. De State Troopers gaan een lange week tegemoet, gedurende de welke ze haar moeten beschermen tegen de samenzwering om haar te doden. 

  • Wade Paris beschrijft er een incident in, dat in januari 1945 plaats vond tijdens de Battle of the Bulge (mogelijk autobiografisch)
  • Wordt verliefd op het meisje, maar de standenmaatschappij wil blijkbaar niet dat een simpele politieman met een romantisch rijk meisje trouwt, zodat de galante ridder nog maar eens een aflevering alleen achterblijft.
     

The burning fuse, 1954

  

  
Boven: twee hc-versies van de uitgeverijen Mill & Morrow en Collins
Onder: Bantam paperback en de versie van Presses de la Cité.

Presses de la Cité gebruikte een voorpagina die zich inspireerde op die van de Amerikaanse hardcover versie van het boek. Bantam books, dat met een Enfelstalige pocketversie uitpakte, gebruikte dan weer een compleet ander, erg kleurrijk titelblad.

Het begon allemaal met mysterieuze bedreigingen en de diefstal van dynamiet. Wat later wordt het lijk van een historicus teruggevonden in de tuin van een bekende en arrogante actrice. De man was op zoek naar aanwijzingen dat Vikingers eeuwen geleden gedurende twee jaren in Massachusetts verbleven. Maar waarom moest hij dit met de dood bekopen ?


The Ninth Hour
,
1956

      
Boven:HC 1st edit Mill & Morrow
Onder: Bantam 1957 / My Fair 1961 / Presses de la Cité 332, 1957


The affair of the exotic dancer
,
1958

 
Boven: de enige afbeelding die voorlopig gevonden werd
van de hardcover versie van uitgeverij Mill & Morrow.


The blonde in black
,
1958

   
Er bestaan blijkbaar twee verschillende covers voor de hardback uitgave
Rechts deze van uitgeverij William Morrow

 

The huntress is dead, 1960

Postuum verschenen en in het Engels blijkbaar alleen in hardcover (zie links)

 

 

Reeks 2: Ralph Lindsey

The venus death, 1953

 

       

Boven: De Amerikaanse uitgave met harde kaft (Mill & Morrow) 
Dezelfde illustratie werd ook gebruikt voor de Franse vertaling
in de Presses de la Cité-reeks. (n° 155, 1953) De versie met
de dame in het geel is van Bantam, deze met de rode wagen van
de Britse uitgeverij Muller ("Midnight Thriller"-reeks)


The girl in the cage
, 1954

Deze titel werd verfilmd als "Running wild", met ondermeer Mamie Van Doren.

    


Broken shield
, 1955
 

  
De hardcover versie van Morrow en van Collins

    


The silver cobweb
, 1955

  

         

 

The running man, 1957 

   

 

The end of violence, 1959

 

  

 

Seven steps east, 1959

     

 

Andere boeken

         

  • - Hoboes of America: Sensational Life Story and Epic of Life on the Road, 1942. Zoals eerder onderstreept heeft Benson zich blijkbaar voor het probleem van de zwervers geïnteresseerd.
  • - The Black Mirror , 1957 (Le mirroir sans reflet)
  • - The Frightened Ladies, 1960 (in het Frans: Les Fugitives) 

 

De UMC-reeks

De Nederlandse vertaling van de volledige reeks van werken van Ben Benson werd door UMC uitgegeven. Zoals de meeste boeken van deze uitgeverij hadden ze op 2-3 uitzonderingen na allemaal een rode kaft, met al bij al minder interessante cover art dan de Engelstalige uitvoeringen.

Beware the pale horse 1951 (Alles bij het oude) UMC 53
Alibi at dusk 1951 (Verleiding) UMC 107
Lily in her coffin 1952 (Lily in haar doodskist) UMC 217
Stamped for murder 1952 (De een z´n dood ...) UMC 180
Target in Taffeta 1953 (De verdachte was verstrooid) UMC 140
The Venus death 1953 (Venus is dood) UMC 165
The burning fuse 1954 (De lont in ´t kruit) UMC 169
The girl in the cage 1954 (Gekooide schoonheid) UMC 48
Broken shield 1955 (Het gebroken schild) UMC 161
The silver cobweb 1955 (Het zilveren spinneweb) UMC 154
The ninth hour 1956 (Het negende uur) UMC 254
The black mirror 1957 (Alles is te koop) UMC 59
The running man 1957 (Misdadige jeugd) UMC 173
The affair of the exotic dancer 1958 (De exotische danseres) UMC 111
The blonde in black 1958 (Het blondje had ambitie) UMC 112
Seven steps east 1959 (Zeven stappen) UMC 128
The end of violence 1959 (Teen-ager in nood!) UMC 93
The huntress is dead 1960 (De getuige is dood) UMC 101

     

      

     

     

   

 

Giallo Mondadori

De boeken van Benson werden blijkbar erg graag gelezen in Italië. Vanaf de 1950´s begon de Milanese uitgever Arnoldo Mondadori met het uitgeven van de Benson-boeken in zijn gele (giallo) reeks. In de 1960´s werden verschillende titels opnieuw door dezelfde uitgever uitgebracht, waaronder ook in zijn reeks "capolavori" of "meesterwerken". En nog had het Italiaans publiek er blijkbaar niet genoeg van, want ook in de 1970´s volgden heruitgaven, ditmaal in de reeks "klassiekers van Mondadori". Deze heruitgaven hadden andere voorpagina´s dan de eerste druk uit de 1950´s. Geen van de Italiaanse covers herinneren aan deze van de Engelstalige Ben Benson-boeken.

Helaas is het vooralsnog niet mogelijk om alle Italiaanse titels aan de oorspronkelijke Engelstalige te linken. Ook lijken er nog een aantal titles te ontbreken

    

   

   

   

 

 

226      l´Ispettore Paris (maart 1953)
342      Alibi al tramonto (aug 1955) Alibi at dusk
346      Il caso Venus (sept 1955) The Venus death
357      Mani in alto (dec. 1955)
361      Vittima al rogo (dec. 1955)
422      Agguato per cenerentola (maart 1957)
455      l´Ora dei disperati (okt. 1957)
494      Uragano ovest (juli 1958)
545      Non ti daro´ respiro (juli 1959)
559 ?   Verdetto con infamia (maart 1960)
605      Sette passi dalla fine (sept 1960) Seven steps east
655      Rossa da richiamo (aug 1961)
661      Assassino per procura (oct 1961)
?          Una bomba per Wade Paris (Capolavori dei Gialli Mondadori) “Meesterwerken” heruitgave nr 301, 1966)

 

Voorts verschenen er ook Ben Benson boeken in het Italiaans in de reeks: 

 

I gialli del secolo

 

193      La miccia brucia (1955) The burning fuse

(De foto op de cover is, naar we vermoeden afkomstig uit de finale van de film "The Asphalt Jungle", met de nog piepjonge Marilyn Monroe, maar zonder verband met Ben Benson)

Ben Benson voor verzamelaars 

Wie Ben Benson-boeken wil verzamelen, kan zeker zijn gading vinden op bijvoorbeeld eBay USA of www.delcampe.be. In het centrum van Brussel bieden ook een aantal tweedehandswinkels de Franstalige reeks van "Un mystère" aan. Wie er vlijtig en frequent zoekt, stoot wel eens op Ben Bensons...  

Men zal vooraf moeten afwegen of men: 

a) de oorspronkelijke Engelstalige versies wil verzamelen of vertalingen.
b) de eerste uitgaven wil verzamelen, of zo de herdrukken volstaan.
c) zo men voor de hard cover versies wil gaan of voor de pocket boeken. De verzendkosten vanuit de VS van hard covers loopt al snel flink op (15-20 USD) !
d) Quasi onvindbaar blijven gehandtekende versies, al duikt om de zoveel jaren toch eens een exemplaar op. 200 $ voor een ondertekende eerste uitgave lijkt gezien de zeldzaamheid een voor de hand liggende prijs. Hieronder een collectie van hardcover eerste drukken waarvan 1 ondertekende die in 2015 aanvankelijk voor 1000,vervolgens voor 800 $ te koop werd aangeboden.

 

Wie verzamelt met één oog op aantrekkelijke voorpagina´s, blijft best van al weg van de Duitse vertalingen. Deze werden uitgegeven in een super saaie rode omslag, met onaantrekkelijke tekeningen. 

Het artwork op de omslag van de Amerikaanse reeks (Bantam books) zijn bijzonder fraai geschilderde covers. Die van de M.S. Mill co.-uitgave daarentegen lijken meer of zijn dezelfde als die van de Europese versies.

In een aantal gevallen werden ook dezelfde tekeningen gebruikt voor de Franse en de Italiaanse omslagen. Dit is bijvoobeeld het geval voor "Seven steps east" / "Sept pas à l´Est" / "Sette passi dalla fine". Andere komieke kanttekening: vreemd genoeg werd de decolleté van de jonge dame op de Franse versie van "The silver cobweb" minder evident gemaakt dan op de M.S. Mill versie... Mon dieu... de Fransen preutser als de Amerikanen, klinkt dat niet een beetje als de omgekeerde wereld ?
 

     

Voetnoten 

Graag wil ik bij deze Lisa Tuite van de Boston Globe bedanken voor bijkomende informatie en voor de toestemming om de foto van Ben Benson getrokken door hun medewerker Edmund Kelley te mogen gebruiken. 

(1) Marvin Lachman in the St. James Guide to Crime & Mystery Writers (1996) 

(2) Review: Ben Benson: The blonde in black. Commentaar toegevoegd door Jerry House, op 26 juni 2010

(3) General Orders of the 7th Armored Division – 1945  GO #1-155  April-May (GO #58-88) op.cit. 

(4) Imdb vermeldt slechts 1 titel, maar in zijn overlijdensbericht in de Boston Globe wordt melding gemaakt van meerdere verfilmingen: "After the war he was a success, and some of his books were made into movies." Ben Benson Chesnut Hill author dies in New York (Boston Globe 1 mei 1959) op.cit. 

(5) Idem (4)

 

 
 
database afsluiten