Retroscoop - Leon Van Parys (ELVEPE): Exotisch fruit, excentriek hoofdkantoor RetroScoop
 
   Industrieel Patrimonium
    
 
 
De ´klik´ naar je gedroomde Klassiekers

LVP- Leon Van Parijs
Exotisch fruit, excentriek hoofdkantoor
 

 © 20102
  Tekst & foto´s: Benoit Vanhees

  

Inleiding

Daar waar bedrijfsgebouwen in de eerste plaats de klemtoon leggen op functionaliteit, wordt van kantoorgebouwen of handelszetels eerder verwacht dat ze de status en welvarendheid van het bedrijf weerspiegelen. Soms krijgen architecten een opdracht, waarbij die twee invalshoeken met elkaar verzoend dienen te worden. Deze moeilijke evenwichtsoefening levert soms ècht wel speciale constructies op.

Eén van die merkwaardige gebouwen is het hoofdkantoor van de importzaak en groothandel van exotisch fruit Leon Van Parys, ELVEPE of LVP. Het duidelijk door Art Deco geïnspireerd ontwerp van architect Joseph Somers (1876-1946) dateert uit 1934 en is gevestigd in de Zeevaartstraat in Antwerpen, niet ver van het Willemsdok. Dit korte straatje -vroeger Grote Dokstraat genoemd- verbindt de Ankerrui met de Godfriduskaai. In de 1930´s onderging deze buurt een aantal belangrijke veranderingen. De Vlaamse Inventaris Onroerend Erfgoed (VIOE) schreef in dit verband: "Vroeger lagen hier de Kruisvliet met de Kruisbrug en de Klaverdijk met loodrecht hierop het Klaverstraatje." (1) Dit laatste straatje verdween compleet, toen Van Parys haar nieuw gebouw liet optrekken.

 


Boven rechts, metalen reclame bord uit 1953
ELVEPE-reclame op een huisgevel

Binnen korte tijd kwamen nog twee andere fruitimporteurs zich hier vestigen. Op een andere VIOE-fiche lezen we: "Op deze goed voor het verkeer ontsloten locatie aan de rand van het oude havengebied, vestigden zich kort na elkaar drie van de belangrijkste Belgische fruitimporteurs: behalve Léon Van Parys, de firma’s Fruit Brokers Company Spiers & White (Zeevaartstraat 2-4) en Gérard Konickx Frères. Gezamenlijk richtten zij hier vervolgens ook een veilinggebouw op, de Belgische Fruitbeurs." (2)

Een bloeiende familiezaak

De firma werd in 1924 opgericht, dus heel wat jaren eerder dan 1947, het jaartal opgegeven in de Trends bedrijvengids. Dit weten we dank zij een borstbeeld dat aan Leon Van Parys (°1883- ?) geschonken werd, en dat nog steeds in zijn voormalig hoofdkwartier opgesteld staat. De boodschap op de sokkel luidt: "hem aangeboden door zijne vrienden leden der Vereniging van Belgische Fruithandelaren ter gelegenheid van het tienjarig bestaan zijner firma 1924-1934." De firma was tussen 1924 en 1933 -voor ze in haar nieuwe hoofdgeboiuw introk- aan de St Michielskaai 22 gevestigd.


Foto Benoit Vanhees


Foto Benoit Vanhees

In de fiche van de Vlaamse Inventaris Onroerend Erfgoed over het nieuwe hoofdgebouw vernemen we nog over Van Parys: "Deze groothandel in exotisch fruit (had) op dat moment vestigingen in Antwerpen, Duinkerke, Düsseldorf, Essen (Ruhr), Valencia, New York, Rio de Janeiro en Kentville (Nova Scotia), (het was ook) lid van de International Apple Association (...)" (3)

Terug nu naar het hoofdgebouw in Antwerpen. In de tijd dat de eerste steen ervan werd gelegd, importeerde het bedrijf ondermeer bananen en sinaasappelen uit Belgisch Congo, meer bepaald van het merk Sundrop. Het was dus niet verrassend, dat ELVEPE als uitvalsbasis de havenstad Antwerpen had uitgekozen.

    

De firma bezat naar alle waarschijnlijkheid aanplantingen in Belgisch Kongo. Een aanwijzing in die zin is de website van de familie Verhaeghe. Daarin is sprake van ene Gerard Verhaeghe, die in 1934 voor de tweede maal naar "onze kolonie" trok. In dat jaar vestigde hij zich in de streek van Luozi (Beneden-Congo), om er in opdracht van Leon Van Parys een aanplanting van sinaasappelen op een concessie van 1500 ha. op te richten. (4)


Foto Benoit Vanhees

Een interessant bronzen beeld dat aan de muur van de trappenhal van het hoofdgebouw gevestigd is, leert heel wat over van waar Leon Van Parys zo allemaal fruit importeerde. Dit beeld werd hem door zijn personeel geschonken, toen hij 70 jaar werd.


Foto Benoit Vanhees

Het allegorische beeld toont onderaan een prauw, waarmee Kongolezen bananen aanvoerden tot verzamelpunten. Men ziet ook de voorsteven van een fruitschip dat in Antwerpen aankomt, alsook een loskraan en een LVP-vrachtwagen. Een centraal opgesteld beeld van een kordaat kijkende man stelt wellicht de Industrie of Nijverheid voor. Daarrond zijn verwijzingen naar de verschillende steden te zien, met wie Leon Van Parys allemaal in contact stond. De plaatsnamen zijn vergezeld van kleine tekeningen van iets heel typisch uit die steden. Naast Valencia staat bv. een Spaanse ruiter te paard, naast Boma een Afrikaanse vrouw met een typisch kapsel, naast New York en Los Angeles werden om een ons onduidelijke reden bloemen afgebeeld, terwijl een soort karveel aan de naam Buenos Aires werd toegevoegd. Men kan ook de namen Rio de Janeiro en Sao Paolo zien. De skepter met de twee slangen verwijst naar de staf van Hermes (voor de Grieken) of Mercurius (voor de Romeinen), god van de handel.


Foto Benoit Vanhees

De oprichtingsdatum van 27 mei 1947 opgegeven door Trends in plaats van 1924 slaat vermoedelijk op de oprichting van de huidige bedrijfsstructuur. De firma is thans een NV, mogelijk was het voor 1947 een personenvennootschap of “BVBA” zoals we het thans noemen. (5)

Het fruitbedrijf legde de familie Van Parys geen windeieren. Ze betrok een statige villa aan de Delafaillelaan 48, overigens ook een ontwerp van Somers. De architect zou trouwens meermaals opdrachten voor dezelfde zaakvoerder afronden. 

Microcosmos

We laten nog even het VIOE aan het woord. Met betrekking tot de nieuwe locatie in de Zeevaartstraat schreef deze instelling: "Op deze goed voor het verkeer ontsloten locatie aan de rand van het oude havengebied, vestigden zich kort na elkaar drie van de belangrijkste Belgische fruitimporteurs: behalve Léon Van Parys, de firma’s Fruit Brokers Company Spiers & White (Zeevaartstraat 2-4) (importeur Fyffes) en Gérard Koninckx Frères. Gezamenlijk richtten zij hier vervolgens ook een veilinggebouw op, de Belgische Fruitbeurs." (6)


Reclamewagen van GKF. Mogelijk geeft het hieronder afgebeelde etiketje
van een luciferdoosje de echte kleuren weer:

     
3D-reclame-items Collectie Pollack Advertising Museum

Leon Van Parys en GKF hadden beiden ook een zetel in Brussel. Ook in de hoofdstad concentreerden zulke bedrijven zich in dezelfde buurt: de zetels van beide zaken bevonden zich op de Bd. d´Ypres.


Foto: Benoit Vanhees

In deze buurt bevond er zich ook een markt voor detailhandelaars van fruit, groenten en bloemen. ("Halles des producteurs") Vlamingen in Brussel zijn uiteraard wel bekend met de Antoine Dansaertstraat, maar hoeveel daarvan kennen het andere fraaie Art Deco gebouw van GKF uit 1927, versierd met afbeeldingen van bananenstruiken ? (n° 75-79). Een ander gebouw van GKF, gevestigd op de Oude Graanmarkt, toont eveneens exotische fresco´s. De gevels en bedaking van de Brusselse gebouwen van GKF werden in 1998 wettelijk beschermd. (Naar verluidt bezat ELVEPE eveneens een verkooppunt in Leuven, meer bepaald in het linker hoekhuis op het Martelarenplein, voor wie met de rug naar het station staat).

  

De derde firma in de Zeevaartstraat, de Ets. Spiers & sons verhandelde naast Fyffes bananen eveneens citroenen, pompelmoezen, sinaasappelen en gedroogd fruit. Ook verkocht Spiers conservenblikken met vis en fruit aan detailhandelaars. Het had 17 verkoopspunten verspreid over België, en had eveneens filialen in Luxemburg en Valancia. Ook Spiers bezat plantages in Belgisch Kongo.

       
Collectie Retroscoop


3D-reclame-items Collectie Pollack Advertising Museum


Collectie Retroscoop / Vindplaats: Vossenplein Brussel
Wie heeft het zich toch ooit in het hoofd gehaald om deze mooie
reclame zo vreemd 
af te snijden, opdat het als rug van een
ingekaderd namaakschilderij dienst zou kunnen doen...!


Collectie Marc Eerdekens
Porseleinen Fyffes-bananen, een ontwerp getekend "Alexandre",
iets wat naar verluidt hoedenontwerper Pompilio bijzonder zou interesseren

Er was trouwens nog op een ander vlak samenwerking tussen de drie grote importeurs. Om te voorkomen dat fruit overrijp in Europa aankwam, dienden de fruitimporteurs op zoek te gaan naar koelschepen. In 1948 werden deze gevonden in Noorwegen. Een aantal schepen werd aangekocht, en naar het einde van datzelfde jaar zag een nieuwe maritieme transportmaatschappij het levenslicht, de Belgian Fruit Line of BFL. De schepen met gele schoorstenen hadden Antwerpen als thuishaven. In de 1950´s bestond de vloot uit 5 koelschepen.

Exotisch fruit geraakte duidelijk ingeburgerd in de Europese huisgezinnen, want in de Golden Sixties bleek het nodig om nog eens 6 extra schepen aan te kopen, ditmaal nieuwe. Deze werden in de Boelwerf te Temse gebouwd en aldaar te water gelaten. Eén daarvan was de Frubel Prinses Paola. De scheepsbel van dit schip werd in 2018 op Tweedehands.be te koop aangeboden. (7)

   

Het LVP-gebouwencomplex

De intrigerende facade van zo´n 26 m breedte in de Zeevaartstraat verhult dat er zich veel grotere installaties van LVP in dit huizenblok bevinden. Er waren niet alleen de burelen van de directie, de administratie, de boekhouding, een drukkerij, een archief maar er waren ook vooruitstrevende koelkamers voor exotisch fruit, garages voor vrachtwagens, een systeem van hellende vlakken en bv. los- en laadruimtes. In totaal besloegen de installaties 2900 m², en gaven uit op 3 van de 4 straten van dit huizenblok.

Aangezien het gebied erg drassig was, werd de wereldvermaarde Luikse firma Franki ingeschakeld voor de funderingswerken, zoals het plaatsen van heipalen. Het skelet van de gebouwen werd opgetrokken uit gewapend beton, bestand tegen het zeer frequent in- en uitrijden van vrachtwagens. De facade van het administratief gebouw in de Zeevaartstraat was afgewerkt met witte steen van Brauvilliers.


Foto: Benoit Vanhees
Afgaande op een beschrijving van de inkomhal in een artikel in Bâtir

uit 1936 is het marmer van de vloeren en de lambrisering nog origineel

De wanden van het directiebureau waren bezet met een soort kurken lambrisering ("liège pailleté"), en de vloer was afgewerkt met geluidsisolerende "Monoleum", wat blijkbaar een soort "gegoten hout" was. De geluidsisolatie was nodig, om het motorlawaai en de trillingen verooorzaakt door de vrachtwagens zoveel mogelijk te dempen. De soberheid van de meubels contrasteerden fel met het bureau van de grote baas, Mr. Van Parys, die meubels in Vlaamse Renaissance had laten aanvoeren.

De bureaus van de administratie waren zo opgesteld, dat ze van een maximale lichtinval konden genieten. Drie betonnen balken van 20 m overspannen deze burelen. Ze waren met houten tussenwanden met vensters van een gang en van elkaar afgescheiden. Ook hier vond men een geluidsdempende vloer, uitgevoerd in een aangename groene kleur.


Hoewel van niet al te goede kwaliteit geeft deze foto toch
een idee van de houten scheidingswanden tussen de burelen

De stockage van exotisch fruit plaatste de architect voor heel wat specifieke uitdagingen. Hij deed dan ook beroep op specialisten, die ondermeer 19 koelplaatsten voor bananen aanlegden, waar zo´n 9000 trossen opgeslagen konden worden. De temperatuur mocht hier maximaal 3° C bedragen, de vochtigheidsgraad 75 à 80 %. Door met de temperatuur te "spelen" kon men het rijpingsproces van de bananen bespoedigen of vertragen, al naar gelang de evolutie van de vraag.


Collectie Marc Eerdekens
Reclameborden van "LVP"

De installaties werden gekoeld met een vooruitstrevend airco-systeem, dat geen gebruik maakte van compressoren. Specialisten op dit vlak zouden ongetwijfeld kunnen uitleggen hoe het dan wel werkte, maar wij volstaan met te vermelden dat deze techniek hiermee voor het eerst in ons land werd toegepast.

Voor de garages werd ondermeer gebruik gemaakt van een grote Vierendeel-balk van 20 m lengte. Dit liet toe om het aantal hindernissen voor de camionchauffeurs tot een minimum te herleiden.

Er was ook een zaal voor de verkoop (de "criée"): deze was uitgerust met 250 zitplaatsen.

Omdat hygiëne van primordiaal belang is voor plaatsen waar bederfbare voedingsmiddelen worden opgeslagen, werd zeer veel aandacht besteed aan de afvoer van het water afkomstig van bv. de toiletten. Daartoe werd een gereputeerde firma uit die tijd ingeschakeld, nl. Bacterior. (8)

   
Foto´s: Benoit Vanhees

Het was blijkbaar ook nog de bedoeling om nog een een appartementsgebouw met 5 flats aan de nabijgelegen Ankerrui (nr. 3) toe te voegen aan het gebouwencomplex. Opnieuw werd Joseph Somers aangezocht om een ontwerp te maken, een beetje in dezelfde stijl als het hoofdkantoor. Daarom wou Somers andermaal het LVP-logo in dit nieuwe ontwerp een prominente rol toebedelen. Het gebouw werd echter nooit in haar totaliteit uitgevoerd. Toch herinneren bijvoorbeeld het wapenschild van Antwerpen op het gelijkvloers aan die plannen. 

Distributie

Om haar exotisch fruit te transporteren beschikte de firma over een (kleine ?) vloot van voertuigen. Vooroorlogs beeldmateriaal leert ons alvast dat er zowel lichte vrachtwagens als speciaal voor de firma ontworpen bestelwagens waren. Voor het vervoer van bananen over het spoor bezat ELVEPE eveneens twee-assige gesloten goederenwagons. 


LVP-vrachtwagen in Gent


(Industrieel) Fotograaf: Marcel J. Rubbens jr. / Collectie Retroscoop
Spec
iaal ontworpen koetswerk voor Brusselse ELVEPE-bestelwagen
door Louis Maes ainé (St Vincentstraat 33, Antwerpen) Noteer het nr. 26


Speciaal voor ELVEPE ontworpen Dodge vrachtwagens (carrosserie Marcel
Rubbens, Berchem Antwerpen) uit de late 1930´s. Het fruitbedrijf had er
op z´n minst 8 te hebben gehad. Hieronder een 3-assige truck uit de 1950´s,
mogelijk een (omgebouwde (?) Bedford (?) met een Franstalig opschrift

Voor wat de situatie na de oorlog aangaat, bevond onderstaande foto zich nog in het archief van de firma. Het toont een truck met aanhangwagen, gefotografeerd voor een bijhuis in Aalst.

Sponsoractiviteiten

Zoals tal van andere firma´s sponsorde de fruithandelaar sportactiviteiten. Zo vermeldt een kalender van de Belgische Wielrijdersbond uit 1939 de organisatie van een “Omloop De Dag-Elvepe” Deze wielerwedstrijd van Antwerpen naar Gent en terug werd mee georganiseerd door het dagblad “De Dag”, en vond plaats op 26 maart 1939. (9) 

De evolutie na WO 2

In 1946 kreeg de firma een vraag van het Ministerie van Bevoorrading om grotere koelruimtes te bouwen. Of de Overheid daarbij ook met geld over de brug kwam om deze werken van nationaal belang uit te voeren is vooralsnog onduidelijk.

Blijkbaar bezat LVP in de 1950´s en ´60´s eveneens een bedrijfsgebouw in de Mechelse Steenweg te St. Katelijne-Waver, juist tegenover de veiling. De site bestond uit een magazijn en een administratief gebouw, en in de gevel prijkten net als in Antwerpen de gestileerde letters LVP. (Mogelijk bestaat deze gevel nog steeds, dit wordt nog uitgezocht) (10)

Er was verder (ondermeer) ook een bijhuis in Aalst, wellicht ook eentje in Gent. Leon Van Parys bezat eveneens een hoeve in de Laaglandlaan in Merksem. Hij kwam het geregeld bezoeken in een grote Amerikaanse slee, bestuurd door een chauffeur in uniform. Dit lijkt echter gewoon een investering te zijn geweest, dat niet echt paste in de bredere activiteiten van zijn bedrijf. (?)


Foto Marc Eerdekens
Het voormalig LVP-gebouw in Charleroi en een detail

De firma was eveneens actief in Wallonië. Marc Eerdekens maakte ons in een e-mail in april 2015 attent op de aanwezigheid van een ELVEPE-vestiging op het Place de la Digue in Charleroi. Het ging om een relatief bescheiden rood bakstenen gebouwtje van twee verdiepingen. Een ongeveer 1,5 à 2 m hoog in steen uitgekapt logo bevond zich tussen de vensters van het 1° verdieping. Dit gebouw werd alleszins tot in 2015 bewaard, en is te zien op bv. Google Earth. In dezelfde e-mail noteerde dhr. Eerdekens nog: "Aan de rechterkant van de gevel hing tot enkele jaren terug een enorme emaille thermometer van Sundrop van zo´n 2 meter op 1,20 m of nog groter. En inderdaad...


Foto Marc Eerdekens

Het zou ons te ver leiden om ook de verschillende buitenlandse installaties van Van Parys op te sommen. Vermelden we toch even dat een zoon van Leon Van Parys, eveneens Leon genoemd en geboren in 1920, het filiaal "Edmondo Van Parys" in Valencia leidde. In 1967 overleed Leon Van Parys jr. op amper 47 jarige leeftijd overleed. (11

We zagen reeds eerder dat de firma GKF een opvallende reclamewagen in de 1950´s bezat. Ook ELVEPE beschikte over een even frivool voertuig, dat o.a. aan de Belgische Kust werd ingezet. Op de website De Plate bijvoorbeeld is er een prachtige foto tijdens de Zomercavalcade uit 1954 van terug te vinden.

Na de onafhankelijkheid van Congo begon de lokale productie van bananen geleidelijk af te nemen. De import uit Congo duurde nog tot 1966. Tot in die periode werden bananen aangevoerd in grote trossen. Eens de bananenschepen in Antwerpen gelost waren, werden de grote trossen (“stems”) in kleinere (“kammen” of “handen”) gehakt. “Hand” is trouwens niet eens zo ver gezocht: het woord “banaan” komt immers van een arabisch woord dat “vinger” betekent. De "handen" of “kammen” werden vervolgens met logo’s van Sundrop voorzien, en in houten kisten (of kartonnen dozen) verpakt. Die “boxen" zoals men ze in het specifieke jargon noemt zijn 53,5 cm lang, 40 cm breed en 24,5 cm hoog. Ze wegen doorgaans tussen de 14-18 kg. Er bestaan een aantal zeer interessante sites waar meer informatie is terug te vinden over het transport van bananen per schip. De nog groene bananen werden vervolgens in speciale magazijnen in Brussel gestockeerd, waar ze langzaam rijpten.

In de tweede helft van de jaren ’60 waren er twee grote veranderingen in de sector. Om te beginnen gebeurde vanaf die periode het verwerkingsproces van de bananen, dat wil zeggen het stukhakken van de stems tot kammen, ze voorzien van logo’s en het inpakken ervan in kratten of dozen niet langer in Antwerpen, maar in het land van herkomst. Deze werkwijze liet toe om meer bananen per schip te vervoeren.

De tweede belangrijke wijziging was een verschuiving qua exportateurs. In 1966, 6 jaar na de onafhankelijkheid van Congo, bleek de productie van bananen zo sterk te zijn afgenomen, dat het noodzakelijk was geworden om andere leveranciers te vinden. De firma Van Parys begon vanaf dan met de Ecuadoriaanse frima Exportadora Bananera Noboa samen te werken. De commercialisering gebeurde nog steeds onder de naam Sundrop. Later kwam daar nog een tweede merknaam bij, Bonita, tot in 1976 enkel deze laatste merknaam behouden werd. (12)

In de 1960´s speelde de firma Van Parys blijkbaar met het idee om het ongewone kantoorgebouw in de Zeevaartstraat te vernieuwen. In 1963 werd daartoe de Mechelse architect Alfons Roose ingeschakeld. Wat er precies gebeurde is vooralsnog onduidelijk, maar de vernieuwingsplannen werden uiteindelijk weer afgeblazen. In het achterhoofd houdend wat men in de 1960´s niet allemaal heeft aangevangen met mooie of interessante gebouwen, misschien wel "gelukkig maar"...

De huidige situatie

Vandaag de dag is Leon Van Parys een dochterbedrijf van Exportadora Bananera Noboa. Dank zij de Bonita’s is Noboa thans de 4° grootste exportateur ter wereld van desertbananen.


"Gezondheid der jeugd"... Twee fruitkratten uit de 1970´s of ´80´s (?)

Het interieur van het hoofdkantoor werd eind 1990´s volledig gemoderniseerd. Behalve de twee bronzen (?) beelden herinnert niet zo heel veel nog aan de periode van Leon Van Parys. Nadat in 2003 het bureau van Hamburg gesloten werd, is Van Parys Antwerpen de draaischijf geworden voor Bonita bananen bestemd voor de Noord-Europese markt, van Finland tot Spanje. Verder importeert en verhandelt Van Parys ook andere variëteiten, zoals babybananen, bakbananen en rode bananen.

    

De invoer van ander exotisch fruit omvat ondermeer ananas, mango, sinaasappelen en yuca. (13) Het bedrijf zat in 2008 in de Top 3 van de Belgische importateurs van exotisch fruit, en moest enkel Dole Europe en Capespan Continent voorlaten. (14)

De familie Van Parys zit niet langer in dit bedrijf. De naam van de stichter echter leeft tot op de dag van vandaag nog door... 

 

Ter afronding:

  • Naast het kantoorgebouw in de Zeevaartstraatis er ook een Douaneloods van de firma Van Parys aan de Godefriduskaai nr. 38, aan het nabijgelegen Willemsdok. In feite vormt het perceel van Van Parys een grote L, met het kantoorgebouw in de Zeevaartstraat en de magazeijnen aan de Godfridiuskaai. Het VIOE specifieert verder nog dat de firma oorspronkelijk met het idee heeft gespeeld om een appartementsgebouw in de Ankerrui op te trekken, waarin 5 flats voorzien waren. Dit project werd maar zeer gedeeltelijk gerealiseerd. Enkel de pui werd opgetrokken, en in de vroege 1940´s werden de plannen voor de flats opgeborgen ten voordele van nieuwe magazijnen. (15) 
  • Er was in de 1930’s een andere firma Léon Van Parys in St. Amandsberg, Gent. Het is ons onduidelijk of er een verband bestaat met de stichter van het fruitbedrijf. Het bedrijf in Gent was alleszins in een heel andere sector werkzaam, het was namelijk een “Manufaktuur van kaders en pêle mêle”.

Het grafmonument van de familie Van Parys bevindt zich op de begraafplaats van Berchem. Mevr. Mia Verbanck maakte ons in dit verband volgende foto over:

 
Foto Mia Verbanck

Wie meer wil weten over de geschiedenis van de banaan, is er de zeer interessante website van het bananenmuseum: http://www.bananamuseum.com/ 

Luistertips

Er bestaan heel wat liedjes, waarin bananen een hoofdrol in spelen. Om ons tot enkele leuke te beperlen, vermelden we graag

  • "I like bananas (because they have no bones) gezongen door Hal Kemp
  • de koddige Terry Twins met hun memorabele mimiek
  • de knotsgekke Banana Airlines met een oude klassieker... :)
  • Stafke Fabri met Mijn Joanna is dolzot van banana (1974)

Wie ons kan helpen om dit artikel aan te vullen, aarzel niet om ons te contacteren op het e-mail adres: info@retroscoop.com. Zo zoeken we de naam van de architect en het bouwjaar van dit gebouw met haar excentrieke toren. We appreciëren alvast bij voorbaat deze medewerking !

Interessante tip

 

Wie wat meer informatie zoekt over de etiketten op kratten sinaasappelen van Elvepe, met submerken als Don X, Ambiorix, Arpa, Seta, Witte Ridder enz. of GFK (Dumbo,...) kan terecht op de prachtige website Hort Alba Garcés. 

Bronvermelding

Onze dank aan S. Stelwagen voor het doorsturen van de afbeelding van het Sundrop speldje, en aan Marc Eerdeckens, die ons attent maakte op het bestaan van het prachtig Pollack Advertising Museum (Zie ook Nuttige adressen / reclame), , de vestiging in Charleroi en de LVP reclamewagen in de 1950´s.

Eveneens een dikke merci aan Exportadora Bananera Noboa, die ons toeliet om foto´s binnen het bedrijf te trekken, en ons een aantal foto´s en een zeer interessant artikel over het LVP-gebouw doorstuurden. Tevens bedanken we Willy Van Hoof voor zijn aanvulling omtrent het bestaan van een LVP-bijgebouw in St.Katelijne Waver.

In 2013 werd ons verder een foto toegestuurd van het grafmonument van Leon Van Parys. Onze dank gaat hierbij uit naar Mevr. Mia Verbanck voor deze interessante aanvulling.

(1) Inventaris Bouwkundig Erfgoed VIOE Zeevaartstraat op.cit.
(2)
Handelsgebouw Leon Van Parys (ID 213823) op.cit.
(3) Idem 1
(4) Website familie Verhaeghen
(5) Trends bedrijvengids - Leon Van Parys
(6) Idem 2
(7) Met dank aan Marc Eerdekens, die ons in mei 2018 deze extra informatie doorzond
(8) Samenvatting van het artikel van Gilles Queille: "l´Immeuble L.V.P. à Anvers, architechte Jos. Somers" in Bâtir, April 1936 pp 648-651

(9) Wielerarchieven / de informatie omtrent de tekst op het borstbeeld werd ons vriendelijk meegedeeld door dhr. Walter Vercammen
(10) e-mail van 6 sept. 2012 naar Retroscoop van dhr. Willy Van Hoof
(11) Grafmonument van Leon Van Parys (1920-1967) op het Kerkhof van Berchem

(12) Website Bonita company history
(13) Webpagina bio-ingenieur op de werkvloer KUL - Van Parys
(14) Idem 12
(15) Idem 2
 

 
 
database afsluiten